Ichthyosis bij de hond

Ichthyosis is een erfelijke ziekte (autosomaal recessief) die de huid (en soms de ogen) bij honden treft. Een ongeneeslijke aandoening waarbij er duidelijke verdikking van de buitenste laag van de huid en van de voetzolen zichtbaar is.Getroffen honden hebben een ruwe huid bedekt met een dikke laag vette vlokken of schubben die kleven aan de huid en het haar. Dit veroorzaakt verschillende gradaties van ongemak, pijn en jeuk. Van mild tot zeer ernstig. Het is niet te genezen en het is moeilijk en tijdrovend om te behandelen. Huid-wijzigingen (achteruitgang) zijn meestal onomkeerbaar. De bepaling van deze huidaandoening kan alleen worden gedaan door een biopsie, welke helaas niet altijd 100% uitsluitsel geven. Euthanasie is veel voorkomend, maar bij mildere vormen niet altijd noodzakelijk.


Meest getroffen rassen
Doberman Pinschers, Labador Retrievers, Amerikaanse Bulldogs, Ierse Setters, Rottweilers, Collies , Engelse Springer Spaniels, Cavalier King Charles Spaniel, Terriers: West Highland White Terrier, Jack Russell Terriër, Norfolk Terriër en Yorkshire Terrier.



Symptomen

1. Alle pups met deze huidziekte zullen licht afwijkend zijn bij de geboorte.

(Buik ziet wat droog en is wat roder dan normaal)

2. Huid begint te kraken en pellen bij ongeveer 2 tot 6 weken oud.

(Het probleem openbaart zich bijna altijd op deze leeftijd)

3. Omdat de schubben zich hechten aan de huid kunnen bacteriën en gisten zich in hoog tempo ontwikkelen, dit geeft de huid vaak een sterke geur en veroorzaakt ontstekingen aan de huid.

4. Tannish grijze schalen, die zijn dik en vettig, gewoonlijk over de gehele huid. ( niet altijd)

5. Er is vaak een ruwe textuur van de huid.

6. Grote hoeveelheden schilferige puin op het huidoppervlak.

7. Droge rode vlekken.

8. Harde keratine ophopingen op poten met als resultaat grotere, zwaardere dan poten dan normaal.( in ernstige gevallen) welke pijnlijk zijn met lopen

9. Letsels van de huid zijn meer prominent op plekken met minder haar.



Behandeling

Omdat het niet kan worden genezen moet het worden behandeld om te symptomen te verminderen en het ongemak te beperken. Meestal zal uw dierenarts een speciale shampoo voorschrijven ( 1x per week Sebomild P van Virbac, voor losweken huidschilfers en vertragen van de versnelde aanmaak van de huidlaag en naar gelang de behoefte Malaseb van Virbac, ter genezing en/of voorkoming van gisten en bacteriën, die weer ontstekingen van de huid veroorzaken) Na het wassen naspoelen met water, gemengd met een beetje hydraterende olie of babyolie. Nooit rechtstreeks olie-achtige en vettige substanties op de huid smeren i.v.m. de aanwakkering van gisten en bacteriën.Retinoïden zijn ook affectief. Raadpleeg uw dierenarts/dermatoloog voor de nieuwste aanbevelingen.


De wijze van vererving is Autosomaal recessief:

Dit is de meest voorkomende wijze van vererving voor genetische aandoeningen bij honden.


Drager:

Indien slechts 1 van beide ouders drager is, dan zal hij/zij deze eigenschap doorn het nageslacht, die het op hun beurt weer doorgeven, enz, enz, Dit zonder dat er symptomen aanwezig zijn. Op die wijze wordt ongemerkt de afwijking als een olievlek verspreidt.



Lijder:

Om te worden aangetast (lijder zijn), moet het dier 2 kopieën van het gen erven, 1 van elke ouder. Beide ouders moeten dus drager zijn.



Het volgende schema wordt het meeste gehanteerd:

Vrij x Vrij = 100 % vrij

Drager x Vrij = 50% vrij, 50% drager

Drager x Drager = 25% vrij, 50% drager, 25% lijder

Lijder x Vrij = 100% drager

Lijder x Drager = 50% drager, 50% lijder

Lijder x Lijder = 100% lijder


Zolang de frequentie van een gen voor een recessieve aandoening laag blijft in het ras, kan de specifieke gen vele generaties worden doorgegeven voordat bij toeval 2 dragers worden gepaard en lijders geboren worden. Echter, de gen frequentie kan ongewoon hoog geworden door de langdurige ongemerkte verspreiding en daarnaast ook bv door het populaire “Sire-effect”, wanneer een vader met een schadelijk recessief gen (drager) vaak gedekt heeft, omwille van wenselijke eigenschappen.

Omdat het recessieve gen wordt vervoerd in de populatie van op zicht normale dieren, is het zeer moeilijk om deze eigenschappen uit te roeien. Echter, de aantallen kunnen worden verlaagd door de identificatie van de foutieve gen in vervoerders, door middel van test waarmee men bezig is om te ontwikkelen, gevolgd door het gewetensvolle gebruik van deze informatie in de fokprogramma's. . Dierenartsen, fokkers en rasverenigingen moeten allemaal samenwerken om aanzienlijke vooruitgang te bereiken.


Het beste advies is ,niet te gebruiken voor de fok zijn:

Getroffen honden( lijders), hun ouders (dragers) en zolang er geen test beschikbaar is hun broers en zussen (verdachte dragers).

Daar wordt verschillend over gedacht en die verantwoordelijkheid zal iedere fokker voor zichzelf moeten nemen.

University of Pennsylvania

info

Margret Casal, Dr med vet, PhD, DECAR   Elizabeth Mauldin DVM, DACVD, DACVP

casalml@vet.upenn.edu; 215-898-0029         emauldin@vet.upenn.edu; 215-898-8861